خداوند از درون همه کس آگاه است و باطن همه انسان ها را آزموده و از آن با خبر است، به هر چیزى احاطه دارد و بر همه اشیا غالب و پیروز است و قدرت انجام هر کارى را دارد.

آن کس که اهل عمل است، باید در مدّتى که مهلت دارد عمل کند، پیش از آن که اجلش فرارسد (و فرصت ها از دست برود) و در ایّام فراغتش پیش از آن که گرفتار شود تلاش کند و در روزگار آسودگى، قبل از آن که راه گلو بسته شود (و قدرت نفس کشیدن را از دست دهد)، کوشش کند و براى خویشتن و آینده اش چیزى آماده سازد، و زاد و توشه اى از سرایى که باید از آن کوچ کند، براى سراى ابدى برگیرد. اى مردم! خدا را، خدا را در نظر آرید! در مورد آنچه درباره کتاب خود، از شما خواسته و حقوقى را که نزد شما به و دیعت گذاشته است حفظ کنید؛ زیرا خداوند شما را عبث و بیهوده نیافریده و مهمل نگذاشته و در جهل و نابینایى رها نکرده است؛ بلکه وظایف شما را دقیقآ تعیین فرموده و اعمال شما را مى داند و سرآمد عمرتان را مقرّر کرده است.

خداوند کتاب (قرآن) را بر شما نازل کرده، که بیانگر همه چیز است (و تمام امورى که به هدایت و سعادت و نجات انسان ها مربوط است در آن بیان شده است) و پیامبرش را، آن مقدار در میان شما عمر داده
که براى او و شما آیینى را که مورد رضاى اوست و در کتاب آسمانى اش نازل کرده، کامل گرداند و به وسیله زبان پیامبرش اعمالى را که محبوب، یا ناخوش داشته، به شما رسانیده و نواهى و اوامرش را بیان کرده و به این ترتیب، راه عذر را بر شما بسته و حجّت را تمام نموده و اعلام خطر کرده است و پیش از فرارسیدن عذاب شدید، شما را انذار کرده و بیم داده است.

حال که چنین است (و فرصت ها با سرعت مى گذرد) باقى مانده عمر خویش را دریابید و به خاطر آن صبر و استقامت پیشه کنید! (زیرا باقى مانده عمر در برابر ایّام زیادى که از شما به غفلت گذشته است و به پند و موعظه توجّه نشده، بسیار کم است و به خود بیش از حدّ، آزادى (در استفاده کردن از مباحات) ندهید، که استفاده افراطى از مباح و آزادى، شما را در طریق ظالمان قرار خواهد داد و (درباره خود یا دیگران) ظاهرسازى و فریب کارى نکنید، که شما را به معصیت مى کشاند.

اى بندگان خدا! آن ها که خالصانه تر و خیرخواهانه تر، با خود برخورد مى کنند، از همه در برابر پروردگار مطیع ترند و کسى که از همه بیشتر خود را مى فریبد، از همه بیشتر مرتکب معصیت پروردگار مى شود و مغبون واقعى کسى است که خویشتن را مغبون سازد و کسى مورد غبطه خواهد بود که دینش سالم بماند
و سعادتمند آن کس است که از سرنوشت دیگران پند و اندرز گیرد و شقاوتمند و محروم از سعادت، کسى است که فریب هوى و هوس وغرور خویش را بخورد.

آگاه باشید! ریاکارى، هر چند کم باشد، شرک است و هم نشینى با هوى پرستان ایمان را از انسان دور مى کند و شیطان را به حضور مى کشاند. از دروغ برکنار باشید، چرا که دروغ از ایمان برکنار است،
راستگو بر ساحل نجات و کرامت است، امّا دروغگو بر لب پرتگاهِ هلاکت و پستى است. و حسد نورزید که حسد ایمان را نابود مى کند، آن گونه که آتش، هیزم را مى خورد و خاکستر مى کند و کینه یکدیگر را به دل نگیرید که خیر و برکت را از میان مى برد و بدانید که آرزوهاى دور و دراز، خِرد را به غفلت (از واقعیّت ها) وامى دارد و یاد خدا را به فراموشى مى سپارد؛ بنابراین، به آرزوها اعتنا نکنید، که فریبنده است و صاحبش فریب خورده.