از «ابن نابغه» (پسر آن زن بدنام ـ اشاره به عمرو عاص است ـ) در شگفتم! او براى مردم شام چنین وانمود مى کندکه من بسیار اهل مزاحو مردى شوخ طبعم، که مردم را با شوخى و هزل، پیوسته سرگرم مى کناو سخنى باطلو کلامى گناه، گفته است و بدترین سخنان، گفتار دروغ است ـاو پیوسته دروغ مى گوید وعده مى دهد و تخلّف مى کند. اگر چیزى از او درخواست شود، بخل مى ورزد
و اگر خودش از دیگرى تقاضایى داشته باشد، اصرار مى کند. در پیمانش خیانت مى نماید. (حتّى) پیوند خویشاوندى را قطع مى کند. هنگام نبرد، لشکریان را امر و نهى مى کند (و سر و صداى زیاد راه مى اندازد که مردم شجاعش پندارند) ولى این تا زمانى است که دست ها به قبضه شمشیر نرفته است
و هنگامى که چنین شود، او براى رهایى جانش، بالاترین تدبیرش این است که جامه اش را کنار زند و عورت خود را نمایان سازد تا شخص کریم به عورتش نگاه نکند (و از کشتن او چشم بپوشد). آگاه باشید! به خدا سوگند، یاد مرگ مرا از سرگرم شدن به بازى و شوخى بازمى دارد؛ ولى فراموشى آخرت او را از سخن حق بازداشته است. او حاضر نشد با معاویه بیعت کند، مگر این که عطیّه و پاداشى از او بگیرد (و حکومت مصر را براى او تضمین کند) و در مقابلِ از دست دادن دینش، رشوه اندکى دریافت دارد.