از سخنانى است كه آن حضرت عليه السّلام بوسيله آن دعاء مى فرمايد: (و كيفيّت استغفار و طلب آمرزش را بمردم ياد مىدهد، و استغفار معصومين از انبياء و أئمّه اطهار «عليهم السّلام» بجهت آموختن بخلق است، زيرا آنان هيچ گاه معصيت و نافرمانى حقّ تعالى نكرده اند تا در صدد استغفار و طلب آمرزش بر آيند):
خدايا بيامرز آنچه كه من بآن بسوى تو به زبانم تقرّب مى جويم و دلم بر خلاف آنست (در اوّل امر براى تقرّب عبادت و بندگى نمودم و بعد از آن انديشه هائى مانند رئاء و خودنمايى در خاطرم آمد)
خدايا بيامرز اشاره ها ى گوشه هاى چشم را (كه به گوشه چشم اشاره كند تا مؤمنى را آزار رسانيده يا به غيبت و بد گوئى او زبان گشايد) و گفتارهاى بيهوده و آرزوهاى دل و لغزشهاى زبان مرا.