صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت هفتاد و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً فَلْيَبْدَأْ بِتَعْلِيمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِيمِ غَيْرِهِ وَ لْيَكُنْ تَأْدِيبُهُ بِسِيرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِيبِهِ بِلِسَانِهِ وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ.
هر كس كه خود را بر مردم پيشوا قرار داد، نخست پيش از تعليم ديگران به تعليم خويشتن بپردازد و تاديب خويشتن را پيش از تاديب زبانش انجام بدهد. و آن كس كه به تعليم و تربيت خويشتن بپردازد، از معلم و مربي مردم به تجليل و تعظيم شايسته تر است .
