صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت هفتاد و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الدَّهْرُ يُخْلِقُ الْأَبْدَانَ وَ يُجَدِّدُ الْآمَالَ وَ يُقَرِّبُ الْمَنِيَّةَ وَ يُبَاعِدُ الْأُمْنِيَّةَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ نَصِبَ وَ مَنْ فَاتَهُ تَعِبَ.
گذشت روزگار بدن ها را مي پوساند و آرزوها را نو به نو مي سازد و مرگ را نزديك و آرزو را دور مي کند. كسي كه بر روزگار پيروز شد به زحمت افتاد و آن كه (روزگار) از او فوت شد، به مشقت گرفتار شد .
