صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت هفتاد و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
الدَّهْرُ يُخْلِقُ الاَْبْدانَ، وَ يُجَدِّدُ الاْمالَ، وَ يُقَرِّبُ الْمَنِيَّةَ، وَ يُباعِدُ الاُْمْنِيَّةَ. مَنْ ظَفِرَ بِهِ نَصِبَ، وَ مَـنْ فاتَـهُ تَعِـبَ .
روزگار بدنها را کهنه، و امیدها را نو، و مرگ را نزدیک، و آرزو را دور می کند. آن که به روزگار دست یافت ناراحتی دید، و هر که آن را از دست داد در سختی افتاد.
