صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت هفتاد و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الدَّهْرُ یُخْلِقُ الْاَبْدَانَ، وَ یُجَدِّدُ الْامَالَ، وَ یُقَرِّبُ الْمَنِیَّةَ، وَ یُبَاعِدُ الْاُمْنِیَّةَ: مَنْ ظَفِرَ بِهِ نَصِبَ، وَ مَنْ فَاتَهُ تَعِبَ.
آثار گذشت روزگار در انسان:
روزگار، بدن ها را کهنه و آرزوها را نو مى سازد، مرگ را نزدیک و خواسته ها را دور مى کند. کسى که (تلاش کند و) به مواهب دنیا برسد خسته مى شود و کسى که به آن نرسد رنج مى برد.
