اى مردم عراق! همانا زن آبستنى را مانيد كه چون مدت باردارى اش سر آيد، كودك را مرده زايد. سرپرست او مرده، و زمانى دراز بى شوى به سر برده، و دورترين كس به وى، ميراث او خورده. به خدا، كه اين سفر را به اختيار نگزيدم، بلكه خود را درآمدن نزد شما ناچار ديدم. شنيده ام، مى گوييد على دروغ مى گويد.
خدايتان مرگ دهاد! بر كه دروغ مى بندم؟ بر خدا؟ و من نخستين كس هستم كه بدو ايمان آوردم يا بر پيامبر او، و اولين كس منم كه وى را تصديق كردم به خدا هرگز! لكن آنچه مى گويم سخنى است كه از دانستن معنى آن بدوريد، كه شايستگى فهم آن نداريد و به نادانى خود مغروريد. واى بر شما كه پيمانه علم را بر شما به رايگان پيمودم و خواهيد دانست معنى آنچه فرمودم.
