پس از حمد و سپاس خداوندي، اي اهل عراق شما مانند آن زن آبستن هستيد که جنين خود را حمل کند و هنگامي که دوران بارداري او به پايان برسد کودک مرده اي بزايد و سرپرست او بميرد و دوران بيوه گيش طولاني گردد و دورترين خويشاوندانش او را در اختيار بگيرد.

آگاه باشيد، سوگند بخدا، من از روي اختيار به سوي شما نيامده ام، بلکه به طرف شما رانده شدم. به من خبر رسيده است که ميگوئيد: علي دروغ ميگويد، خدا نابودتان کناد! من به چه کسي دروغ بگويم؟ به خدا؟!

من اولين کسي هستم که به خدا ايمان آورده ام. يا به پيغمبرش؟! من نخستين کسي هستم که او را تصديق کرده ام. نه هرگز، سوگند بخدا، (من دروغ نمي گويم) ولي سخناني که مي گويم از لهجه پيامبري است که شما از آن غائب بوديد و از شايستگان آن گونه سخنان نبوديد. مادر آن مدعي به ماتمش بنشيند.

من معرفت و حکمت را بدون توقع قيمت و پاداش براي او در پيمانه درونش مي ريزم، اگر ظرفيت داشته باشد.{ و شما در آينده خبر و نتيجه آن واقعيتها را که به شما داده ام و گمان هاي فاسد خود را خواهيد دانست.}