اما بعد (از حمد و ثناى الهى)، شایستگى پدرت، مرا به تو خوش بین ساخت و گمان کردم تو هم پیرو هدایت و سیره او هستى و راه ورسم او را دنبال مى کنى. ناگهان به من گزارش داده شد که تو در پیروى از هواى نفست چیزى فروگذار نمى کنى و براى سراى دیگرت ذخیره اى باقى نمى گذارى، با ویرانى آخرتت دنیایت را آباد مى سازى و به بهاى قطع رابطه با دینت با خویشاوندانت پیوند برقرار مى سازى (و به گمان خود صله رحم مى کنى) اگر آنچه از تو به من رسیده است درست باشد شتر (بارکش) خانواده ات و بند کفشت از تو بهتر است و کسى که داراى صفات تو باشد نه شایستگى این را دارد که حفظ مرزى را به او بسپارند و نه کار مهمى به وسیله او اجرا شود،
نه قدر او را بالا ببرند، نه در حفظ امانت، شریکش سازند و نه در جمع آورى حقوق بیت المال به او اعتماد کنند. به محض رسیدن این نامه، به سوى من حرکت کن! إنْ شاءَالله.