اما بعد از حمد و ثناي خداوند، قطعي است که انسان به چيزي شادمان مي گردد که از وي فوت نمي شد و به خاطر چيزي اندوهگين مي شود که هرگز به دستش نمي رسيد. پس رسيدن به يک لذت يا دل خنک شدن از يک غضب، برترين چيزي از دنيايت نباشد که به آن نايل گردي. بلکه برترين چيزي که از اين دنيا به آن نايل مي گردي، خاموش کردن باطلي يا زنده کردن حقي باشد. پس شادي تو در آن اندوخته هاي نيکو باشد که براي ابديت از پيش فرستاده اي و تاسف و حسرتت درباره چيزي باشد که پس از خود به جاي مي گذاري و تمامي اهتمام تو درباره پس از مرگ باشد.