اما بعد، آدمى از رسیدن به چیزى که از او فوت نمى شد خوشحال مى گردد، و از فوت چیزى که نصیب او نمى گشت اندوهناک مى شود (این خوشحالى و اندوه بیجاست). برترین برنامه از دنیایت نزد تو رسیدن به کامیابى یا به کار بردن خشم و غضب نباشد، باید بهترین کار نزد تو نابود کردن باطل یا زنده کردن حق باشد.

باید خوشحالیت معطوف به چیزى شود که از پیش فرستاده اى، و اندوهت بر ثروتى که بعد از خود به جاى مى گذارى، و اندیشه ات متوجه جهان بعد از مرگ باشد.