از نافرمانى خدا بپرهیزید اى بندگان خدا! و با اَعمال نیکِ خود، بر مرگتان پیشى گیرید
و به وسیله چیزى که از دست شما مى رود، چیزى را که براى شما جاودان مى ماند خریدارى کنید، از این منزلگاهِ دنیا کوچ کنید که به شدّت براى کوچ دادن شما اقدام شده است و آماده مرگ باشید که بر شما سایه افکنده است و از کسانى باشید که بر آن ها بانگ زدند و آنان بیدار شدند و دانستند که دنیا سراى ابدى آن ها نیست، لذا آن را با سراى آخرت مبادله کردند؛ این ها همه به دلیل آن است که خداى سبحان شما را بیهوده نیافریده و بى هدف رها نکرده است.

میان شما، و بهشت و دوزخ، فاصله اى جز فرارسیدن مرگ نیست. و مسلّمآ مقصدى که گذشتنِ لحظات، فاصله آن را مى کاهد، و عبور ساعت ها آن فاصله را نابود مى کند، سزاوار است که بسیار کوتاه باشد.
و امر غایبى که گذشتِ شب و روز، آن را به پیش مى راند، (اشاره به سرآمدِ زندگى است،) گذشتِ شب و روز، آن را به پيش مى راند، سزاوار است به سرعت فرا رسد. و مسافرى که به زودى با سعادت و خوشبختى يا با شقاوت و بدبختى فرا مى رسد بايد بهترين آمادگى را براى استقبال از او داشت؛ حال که چنين است در اين جهان، از اين جهان، براى خود زاد و توشه اى برگيريد که فرداى قيامت خود را با آن حفظ کنيد.

بنده بايد از پروردگارش بترسد! خويشتن را اندرز دهد، توبه را مقدّم دارد،و بر شهوات خود چيره شود؛
زيرا مرگ او، از نظرش پنهان است و آرزويش او را فريب مى دهد؛ شيطان همواره مراقب اوست و گناه را در نظرش جلوه مى دهد، تا مرتکب شود؛ و او را در آرزوى توبه نگه مى دارد، تا آن را به تأخير اندازد و هنگامى که مرگ بر او هجوم مى آورد در غافلترين حالت باشد! اى واى بر انسان غافلى که عمرش حجتى بر ضدّ اوست! (و در قيامت گواهى مى دهد که همه امکانات در اختيار او بود امّا از آن بهره نگرفت) و واى به حال انسانى که روزگارش (که بايد سرچشمه سعادت او شود) او را به شقاوت کشاند! از خداوند سبحان مى خواهيم که ما و شما را از کسانى قرار دهد که هيچ نعمتى آنان را مست و مغرور نمى سازد و هيچ هدفى آنها را از اطاعت فرمان پروردگار باز نمى دارد و بعد از فرا رسيدن مرگ، پشيمانى و اندوه به آنان روى نمى آورد.