اما بعد از حمد و ثناي خداوندي، قطعي است که ضايع کردن انسان آنچه را که مديريت آن را به عهده گرفته و به زحمت افتادنش درباره آنچه به عهده ديگري است، يک ناتواني آشکار و رايي است پوچ است.

و دست اندازي تو به غارات مردم قيسيا و تعطيل کردن فعاليت در مرزها و به کار بردن اسلحه، که ما تو را بر آن والي کرده بوديم و در آنجا کسي نبود که جلو دشمن و غارت او را بگيرد و لشکر خصم را از آنجا رد کند، نظر و انديشه اي است گسيخته و بي اساس.

تو اي کميل، پلي گشته اي براي هر دشمني که مي خواهد به رعيت تو براي تاراج بتازد، نه شانه اي مقاوم داري و نه داراي هيبت هستي و نه سدکننده مرزي و نه شکننده شوکت و قدرت دشمني و نه بي نياز کننده مردم کشور و نه کفايت کننده فرمانده خويشتني.