اما بعد، ضایع نمودن آدمی‌ آنچه را برعهده اش نهاده اند، و بر دوش کشیدن زحمت کاری‌ که به دیگری‌ واگذار شده، ناتوانی‌ آشکار، و نظریه ای‌ هلاک کننده است. تاخت و تازت به اهل قرقیسیا، و واگذاری‌ مرزهایی‌ که تو را بر آنها حکومت داده ایم و کسی‌ نیست که آنها را حفظ کند و سپاه دشمن را از آنها برگرداند فکری‌ است نادرست.

برای‌ دشمنانت که خواهان غارت دوستانت بودند پل شده ای‌، نه تو را بازوی‌ توانایی‌ است، و نه دشمن را از ناحیه تو ترسی‌، نه مرزی‌ را بستی‌ و نه شوکت دشمن را شکستی‌، و نه حاکمی‌ بودی‌ که به درد اهل شهرش بخورد، و نه می‌ توانی‌ از امیر خود کاری‌ را کفایت کنی‌. والسلام.