همان مردمي که با ابوبکر و عمر و عثمان بيعت کردند بر همان مبنا با من هم بيعت نموده اند، پس کسي که در اين بيعت حاضر بوده است، حقي ندارد که کس ديگري را انتخاب کند و کسي که غايب بوده است، نمي تواند آن را رد کند. و جز اين نيست که شوري در اختصاص مهاجرين و انصار است.

پس اگر پیرامون مردي جمع شدند و او را امام ناميدند، چنين کاري مورد رضاي خداوندي است. و اگر کسي از اجتماع و تصميمي که مهاجرين و انصار گرفتند به جهت عيب گيري يا بدعتي خارج شد، او را به آنچه که از آن خارج شده است برمي گردانند و اگر امتناع ورزيد، به جهت پيروي اش از راهي غير از راه مومنين با او مي جنگند و خداوند برگردن او الزام مي کند آنچه را که خود را به آن ملزم ساخته است.

و سوگند به جانم، اي معاويه اگر با عقلت بنگري نه با هوايت، در خواهي يافت که من بيزارتر از ديگر مردمان از خون عثمان هستم و قطعا مي فهمي که من در حادثه عثمان بر کنار بودم، مگر اين که مرا بدون دليل و اساس متهم بسازي! (برو)، هر تهمتي مي خواهي بزن! (درود بر شايستگان).