ما در حضور رسول خدا (صلي الله عليه و آله )بوديم. پدران و فرزندان و برادران و عموهاي خود را مي کشتيم و اين جنگ و کشتار با نزديکترين اشخاص به ما، جز برايمان و تسليم و حرکت در راه روشن و بردباري در برابر نيشهاي دردآگين و کوشش ما در جهاد با دشمن نمي افزود.

در آن زمان مردي از ما و مردي از دشمن ما مانند دو نر (جنگي) سخت با يکديگر گلاويز مي گشتند، در حاليکه از خود بي خود شده بودند، تا کدام يک از آن دو، کاسه مرگ را بر ديگري بچشاند. گاهي دشمن از ما ضربه مي خورد و گاهي ديگر ما از دشمن ضربه مي خوريم. وقتي که خداوند صدق و خلوص ما را ديد، دشمن ما را به ذلت و خواري نشاند و پيروزي را بر ما فرستاد.

تا آنگاه که اسلام مانند شتري که گردن بر زمين بنهد و حالت تسليم بخود بگيرد، استقرار يافت و در جايگاه هاي خود (عقول و دلهاي مسلمانان) جايگير شد سوگند بزندگيم، اگر ما در آن زمان وضع امروزي شما را داشتيم ستوني براي دين قائم نمي گشت و براي ايمان شاخه اي سبز نمي گشت و سوگند به خدا، از اين تقصير در انجام وظيفه بجاي شير خون خواهيد دوشيد و در دنبالش ندامتي (بي فائده) است.