مردم براى بیعت با من به شدت به هم مى خوردند مانند به هم خوردن شتران تشنه در روز ورود به آبکه ساربان آنها را رها کرده و عقال از پایشان برداشته باشد تا جایى که گمان بردم مرا خواهند کشت یا در حضورم بعضى بعض دیگر را نابود خواهند کرد
زیر و روى حکومت را اندیشه کردم به صورتى که خواب را از چشمانم گرفت راه چاره اى جز جنگ با دشمنان یا انکار آنچه که محمّد صلّى اللّه علیه وآله آورده نیافتم پس تحمل جنگ برایم آسانتر از تحمل کیفر الهى، و مشقت هاى این دنیا برایم سهل تر از مشقّت هاى آخرت بود.
