مردم براي بيعت با من چنان ازدحام کردند که گوئي مانند شتران تشنه در روز ورود به آب همديگر را مي کوبند. شتراني تشنه که ساربانشان آنان را به حال خود گذاشته و افسارهاي آنانرا رها ساخته باشد. تا آنجا که گمان کردم مردم مرا خواهند کشت، يا بعضي از آنان بعضي ديگر را از پاي درخواهند آورد.

من اين امر زمامداري را پشت و رو کردم، تا آنجا که تفکر در اين موضوع خواب را از چشمانم منع کرد هيچ چاره اي که براي من امکان داشت، نيافتم مگر اينکه يا با آن تبهکاران به نبرد برخيزم، يا آنچه را که محمد (صلي الله عليه و آله )آورده است، منکر شوم. براي من گلاويزي جنگ و کارزار آسانتر از گلاويزي با کيفر الهي بود و مرگ و شکست دنيا براي من از مرگ و سقوط در سراي آخرت آسانتر بود.