صفحه اصلی » نهج البلاغه » نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی » حکمت پنجاه و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
السَّخَاءُ مَا کَانَ ابْتِدَاءً، فَأَمَّا مَا کَانَ عَنْ مَسْأَلَةٍ فَحَيَاءٌ وَ تَذَمُّمٌ.
سخاوت آن است که ابتدايى (و بدون درخواست) باشد، اما آنچه در برابر تقاضا داده مى شود يا از روى «حيا» است و يا براى فرار از «مذمّت».
