از بنده خدا علي بن ابيطالب زمامدار مومنين به مرزداران:

اما بعد از حمد و ثناي خداوندي، لازم است بر حاکم که اگر به امتيازي نايل گشت و يا نعمتي به او اختصاص يافت، آن امتياز يا نعمت موجب دگرگوني او درباره رعيتش نگردد و آن نعمتهايي که خداوند متعال قسمت او کرده است، وسيله نزديکي بيشتر به بندگانش و مهرباني به برادرانش شود.

آگاه باشيد، حقي که شما بر من داريد، اين است که هيچ رازي را از شما مخفي ندارم مگر در مسائل مربوط به جنگ، و شما را از اظهار نظر در امري کنار نزنم مگر در حکمي که صادر مي کنم، و حقي که شما داريد از مورد خود به تاخير نيندازم و در اواسط آن مورد بدون اين که آن را به پايان برسانم، توقف نکنم.

و همه شما نزد من درباره حق مساوي باشيد.اگر چنين کردم (حقوق شما را به جاي آوردم) نعمت خداوندي براي شما تثبيت شده و اطاعت من بر شما واجب است و اين که از هر دعوتي که کنم عقب ننشينيد و در اموري که که به صلاح شما است هرگز کوتاه نياييد و در حوادث سخت و متراکم (براي وصول به حق) فرو رويد.پس اگر شما در اين دستورات سازنده در ارتباط با من استقامت نورزيد، هيچ کس براي من از کساني از شما که منحرف شده اند موهون تر نخواهد بود. سپس او را کيفر بزرگي مي دهم و در نزد من رهايي نخواهد يافت.پس اين دستورات را از فرماندهانتان بگيريد و از نفوس خود به آن امرا آنچه را که خداوند به وسيله آن حيات مادي و معنوي شما را اصلاح نمايد، تقديم کنيد. والسلام.