(این نامه) بنده خدا على بن ابى طالب امیرمؤمنان، به پاسداران مرزها (ى کشور اسلام نگاشته شده است).اما بعد (از حمد و ثناى الهى)، حقى که بر والى و زمامدار ثابت است این است که فضل و برترى هایى که به او رسیده و قدرتى که به او داده شده، سبب تغییر حال او درباره رعیّت نگردد، بلکه باید نعمت هایى که خدا به او ارزانى داشته سبب نزدیکى بیشتر به بندگان خدا و مهربانى به برادرانش گردد

آگاه باشید! حق شما بر من این است که جز اسرار جنگى چیزى را از شما پنهان نکنم و هیچ کارى را بدون مشورت با شما ـ جز در مقام قضاوت و بیان حکم الهى ـ انجام ندهم. من موظّفم هیچ حقى را از شما به تأخیر نیندازم و پیش از رسیدن به مقطع نهایى آن را قطع نکنم و(نیز از حقوق شما بر من این است که) همه شما درباره حق، نزد من یکسان باشید (و تفاوتى میان شریف و وضیع قائل نشوم). هنگامى که من این وظایف را انجام دادم، نعمت خدا بر شما مسلّم (و کامل) خواهد شد (الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ) و(نخستین) حقى که من بر شما دارم اطاعت است و این که از دعوت من (براى جهاد و غیر آن) سرپیچى نکنید ودر آنچه من دستور مى دهم و به صلاح و مصلحت همگى است سستى و تفریط روا مدارید و باید در میان امواج مشکل ها براى حق و به سوى حق فرو روید. اگر این وظایفتان دربرابر من را انجام ندهید آن کس که راه کج مى رود از همه نزد من خوارتر است. سپس او را به سختى کیفر مى دهم و راه فرارى نزد من نخواهد داشت، بنابراین باید حقوق خود را از امراى خود بگیرید و حقوق آن ها را که خداوند با آن، کار شما را اصلاح مى کند به آن ها بپردازید، والسّلام.