اي مردم،امواج طوفاني فتنه ها را که حيات شما دريانوردان اقيانوس هستي را به تلاطم انداخته است، با کشتي هاي نجات بشکافيد و پيش برويد. از راه عداوت و نفرت از يکديگر برگرديد، و طريق مهر و محبت پيش بگيريد. تاج هاي فريباي مباهات و افتخار به يکديگر را از تارک خود برداريد و بر زمين نهيد. آن کس به مقصود خويشتن نائل گشت که پر و بالي داشت و به پرواز در آمد، يا فاقد قدرت بود، از هجوم به مخاطرات خودداري کرد و آسوده شد.

اينگونه زمامداري مانند آبي کثيف است که با مشقت بياشامند و چونان لقمه ناگواري است که با خوردنش به غصه و اندوه گرفتار آيند. کسي که دست به چيدن ميوه نارس ببرد، چونان کشاورزاست که در غير زمين خود بکارد. ا

اگر سخني در حقيقت زمامداري بگويم، مدعيان به حرص و طمع رياست متهم خواهند ساخت! اگر سکوت کنم، خواهند گفت:
علي از مرگ مي ترسد! شگفتا! پس از تن در دادن به آنهمه مخاطرات و تکاپوها در کارزارها، من از مرگ مي ترسم؟!

سوگند به خدا، انس فرزند ابوطالب با مرگ، بيش از انس کودک شيرخوار است به پستان مادرش. سکوت من از روي علمي است پوشيده بر ديگران که اگر ابرازش کنم، مانند لرزش طناب آويخته در چاههاي عميق، به خود لرزيده در اضطراب فرو خواهيد رفت.