اما بعد از حمد و ثناي خداوندي، دنيا آدمي را از همه چيز منصرف نموده به خود مشغول مي دارد و انسان دنيادار چيزي از آن را به دست نمي آورد، مگر اين که طمع و اشتياق به آن را براي خود (دنيا) بگشايد.
دنيادار با آنچه که از دنيا به دست آورده است، از آنچه که به آن نرسيده است بي نياز نمي گردد و پس از آن، نوبت از دست دادن آن چيزها که انباشته است و شکستن آنچه محکم کرده است مي رسد.
و اگر تو از گذشته عبرت بگيري، آنچه را که باقي مانده است حفظ مي کني و مي فهمي، والسلام.