صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و هفتادم
فراز
متن عربی
متن فارسی
التَّوْحِیدُ أَلَّا تَتَوَهَّمَهُ. وَالْعَدْلُ أَلاَّ تَتَّهِمَهُ.
توحید آن است که خدا را در وهم و اندیشه نیاورى و عدل آن است که او را متهم نسازى (اشاره به اینکه ذات خداوند در اندیشه هیچکس نمى گنجد و بدانیم در تقسیم نعمت هایش عدالت و حکمت را رعایت مى فرماید).
