صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و شصت و هشتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الْعَيْنُ وِكاءُ السَّهِ. (وَ هذِهِ مِنْ الاِْستِعاراتِ الْعَجيبَةِ، كَاَنَّهُ شَبَّهَ السَّهَ بِالْوِعاءِ وَالْعَيْنَ بِالْوِكاءِ)
دیده سربند نشمینگاه است.(این سخن از کنایات شگفت آور است، انگار امام نشمینگاه را به مَشک و چشم را به بند تشبیه نموده،)
2
(فَاِذا اُطْلِقَ الْوِكاءُ لَمْ يَنْضَبِطِ الْوِعاءُ.)
(چون بند را رها کنند مشک نمی تواند آنچه را در آن است نگاه دارد.)
3
(وَ هذَا الْقَوْلُ فِى الاَْشْهَرِ الاَْظْهَرِ مِنْ كَلامِ النَّبِىِّ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، وَ قَدْ رَواهُ قَوْمٌ لاَِميرِالْمُؤْمِنينَ عَلَيْهِ السَّلامُ. وَ ذَكَرَ ذلِكَ الْمُبَرَّدُ فى كِتابِ «الْمُقْتَضَبِ» فى بابِ اللَّفْظِ بِالْحُرُوفِ)
(مشهورتر و ظاهرتر این است که این قطعه از سخنان رسول خدا صلّی اللّه علیه وآله است، و عده ای آن را از امیرالمؤمنین علیه السّلام روایت کرده اند. و این سخن را مبرّد در کتاب «المُقْتَضَب» در باب لفظ به حروف ذکر نموده،)
4
(وَ قَدْ تَكَلَّمْنا عَلى هذِهِ الاِْسْتِعارَةِ فى كِتابِنَا الْمَوْسُومِ بِمَجازاتِ الاْثارِ النَّبَوِيَّةِ.)
(و ما در رابطه با این کنایه در کتاب خود که به مجازات آثار نبویه نامیده شده سخن گفته ایم.)