«مِرود» در اینجا مُفعَل است از « اِرواد» و آن مهلت دادن است. این از فصیح ترین و شگفت ترین کلام است، گویی امام علیه السّلام مهلتی را که بنی امیه در آن بودند تشبیه به میدانی کرده که تا پایان آن می تازند، و چون به نهایتش رسند نظام حکومتشان از بین می رود.
