صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
ما لاِبْنِ آدَمَ وَالْفَخْرَ؟! اَوَّلُهُ نُطْفَةٌ، وَ آخِرُهُ جيفَةٌ، لايَرْزُقُ نَفْسَهُ، وَلايَدْفَعُ حَتْفَهُ!
فرزند آدم را با نازیدن چکار؟ اولش نطفه، و آخرش مردار است، روزی خود را نمی دهد، و مرگش را از خود نمی راند!
