صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
أَلا حُرٌّ یَدَعُ هذِهِ اللُّمَاظَةَ لِاَهْلِهَا؟ إِنَّهُ لَیْسَ لِاَنْفُسِکُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلا تَبِیعُوهَا إِلَّا بِهَا.
ارزش انسان:
آیا آزادمردى پیدا نمى شود که این ته مانده غذا را به اهلش واگذارد؟ بدانید وجود شما بهایى جز بهشت ندارد آن را به چیزى جز بهشت نفروشید.
