صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
إِنَّ الْقَوْمَ لَمْ یَجْرُوا فِی حَلْبَةٍ تُعْرَفُ الْغَایَةُ عِنْدَ قَصَبَتِهَا. فَإِنْ کَانَ وَ لاَبُدَّ فَالْمَلِکُ الضِّلِّیلُ. (یرید امرأَ القَیس).
شاعران همه یک روش نداشتند و در یک میدان به مسابقه نپرداختند تا پیشگام آنها مشخص شود و اگر ناگزیر باید به این سوال پاسخ داد باید گفت: برترین آنها همان سلطان گمراه بود.
