صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ الْقَوْمَ لَمْ يَجْرُوا فِي حَلْبَةٍ تُعْرَفُ الْغَايَةُ عِنْدَ قَصَبَتِهَا فَإِنْ كَانَ وَ لَا بُدَّ فَالْمَلِكُ الضِّلِّيلُ. (يريد إمرأ القيس .)
شاعران در ميدانى نتاخته اند كه آن را نهايتى بود و خط پايانش شناخته شود، و اگر در اين باره داورى كردن بايد پادشاه گمراه را اين لقب شايد (امرء القيس مقصود اوست.)
