صفحه اصلی » نهج البلاغه » نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی » حکمت چهارصد و پنجاه و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
مَا لاِبْنِ آدَمَ وَالْفَخْرِ. أَوَّلُهُ نُطْفَةٌ. وَ آخِرُهُ جِیفَةٌ. وَ لا یَرْزُقُ نَفْسَهُ. وَ لا یَدْفَعُ حَتْفَهُ.
انسان را با تکبر چه کار؟ در آغاز، نطفه بى ارزشى بود. و سرانجام مردارى (گندیده) است. نمى تواند خود را روزى دهد. و نه مرگ را از خود دور سازد.
