صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا لِابْنِ آدَمَ وَ الْفَخْرِ؟! أَوَّلُهُ نُطْفَةٌ وَ آخِرُهُ جِيفَةٌ، وَ لَا يَرْزُقُ نَفْسَهُ وَ لَا يَدْفَعُ حَتْفَهُ.
براي چه فرزند آدم فخر و مباهات كند (با اين كه) آغاز وجودش نطفه است و آخرش لاشه و نمي تواند خود را روزي بدهد و نمي تواند مرگش را از خويشتن دور كند .
