صفحه اصلی » نهج البلاغه » نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی » حکمت چهارصد و پنجاه و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
مَا زَالَ الزُّبَیْرُ رَجُلاً مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ .حَتَّى نَشَأَ ابْنُهُ الْمَشْؤُومُ عَبْدُ اللّهِ.
زبیر همواره از ما اهل بیت (و از یاران خاص ما) بود. تا آنکه فرزند شومش عبدالله نشو و نما کرد (و پدر را گمراه ساخت).