صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا زَالَ الزُّبَیْرُ رَجُلاً مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ .حَتَّى نَشَأَ ابْنُهُ الْمَشْؤُومُ عَبْدُ اللّهِ.
پسر شوم زبیر:
زبیر همواره از ما اهل بیت (و از یاران خاص ما) بود. تا آنکه فرزند شومش عبدالله نشو و نما کرد (و پدر را گمراه ساخت).
