صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا زَالَ الزُّبَيْرُ رَجُلًا مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ حَتَّى نَشَأَ ابْنُهُ الْمَشْئُومُ عَبْدُ اللَّهِ.
زبير پيوسته خود را از ما به حساب مى داشت تا آنكه فرزند نافرخنده اش عبدالله پا به جوانى گذاشت.
