صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجاه و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا زَالَ الزُّبَيْرُ رَجُلًا مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ، حَتَّى نَشَأَ ابْنُهُ الْمَشْئُومُ -عَبْدُ اللَّه-.
همواره زبير مردي از ما اهل بيت بود تا اين كه فرزند شوم و پليد او عبدالله متولد شد.
