خطبه اي است از آن حضرت (علیه السلام): اين سخنان بخشي از يک خطبه طولاني است که در روز عيد فطر ايراد فرموده است، و در اين خطبه خدا را ستايش نموده و دنيا را توبيخ مي نمايد.
سپاس خداي راست که رحمتش مايوس شدني نيست و نعمتش فراگير و بخشايشش نااميد نشدني و پرستشش تکبر نورزيدني است. خداوندي که رحمت او زائل نمي شود و نعمتش مفقود نمي گردد.
دنيا جايگاهي است که فنا بر آن مقدر و خروج از آن براي اهلش اجباري گشته است اين دنيا بر مذاق فرزندانش شيرين و بر خيره شوندگانش سبز و با طراوت است اين دنيا براي جوينده اش شتابان است، و بر دل نظاره کننده اش مخلوط کننده و فريبا.