صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و چهل و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مالِكٌ وَ ما مالِكٌ! وَاللّهِ لَوْ كانَ جَبَلاً لَكانَ فِنْداً، وَ لَوْ كانَ حَجَراً لَكانَ صَلْداً، لايَرْتَقيهِ الْحافِرُ، وَلايُوفى عَلَيْهِ الطّائِرُ. (وَالْفِنْدُ: الْمُنْفَرِدُ مِنَ الْجِبالِ.)
مالک و چه بود مالک! به خدا قسم اگر کوه بود کوهی جدای از کوهها بود، و اگر سنگ بود سنگی سخت بود، مرکبی به بلندای آن نمی رسد، و پرنده ای بر قله آن نمی پرد. («فِند» به معنای کوهی جدای از کوههاست.)
