صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و چهل و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا لِابْنِ آدَمَ وَ الْفَخْرِ أَوَّلُهُ . نُطْفَةٌ وَ آخِرُهُ جِیفَةٌ لَا يَرْزُقُ نَفْسَهُ وَ لَا يَدْفَعُ حَتْفَهُ .
پسر آدم را چه با فخر و نازیدن كه اوّل او منى و آخر او مردار بد بو است، نه خود را روزى مى دهد و نه مرگ خویش را دفع مى نماید.
