صفحه اصلی » نهج البلاغه » نهج البلاغه ترجمه استاد مکارم شیرازی » حکمت چهارصد و چهل و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
مَالِکٌ وَ مَا مَالِکٌ! وَ اللّهِ لَوْ کَانَ جَبَلاً لَکَانَ فِنْداً، وَ لَوْ کَانَ حَجَراً لَکَانَ صَلْداً. لاَیَرْتَقِیهِ الْحَافِرُ. وَ لا یُوفِی عَلَیْهِ الطَّائِرُ.
مالک، اما چه مالکى! به خدا سوگند اگر کوه بود یکتا بود . و اگر سنگ بود سرسخت و محکم بود. هیچ مرکبى نمى توانست از کوهسار وجودش بالا رود و هیچ پرنده اى به قله آن راه نمى یافت.
