صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و چهل و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
مَالِكٌ، وَ مَا مَالِكٌ! وَ اللَّهِ لَوْ كَانَ جَبَلًا لَكَانَ فِنْداً، وَ لَوْ كَانَ حَجَراً لَكَانَ صَلْداً؛ لَا يَرْتَقِيهِ الْحَافِرُ، وَ لَا يُوفِي عَلَيْهِ الطَّائِرُ.
مالك: چه مالكي! چه باعظمت بود مالك! سوگند به خدا، اگر كوهي بود، بسيار بزرگ و بي نظير بود و اگر سنگ بود بسيار سخت و غيرقابل شكست بود، چنان بلندي داشت كه چارپاي سم دار به قله آن نمي رسيد و پرنده بر فراز آن ارتفاع نمي گرفت .