در زمان عمر بن الخطاب از ابوسفيان (پدر همين معاويه) سخني ناآگاهانه و بي اساس که در درونش آن را زير و رو کرده بود صادر شد. اين سخن از وسوسه و تمايلات شيطاني بود که نه بوسيله آن پيوستگي نسبي اثبات مي شد و نه شايستگي براي ارث بردن به وجود مي آمد. و کسي که به چنين وسوسه و تمايل بي اساس تکيه کند مانند (شتر يا انسان) هجوم آورنده به جايگاه آبست که (به جهت بيگانه بودن از عده اي که دور آن جمعند) مورد دفع قرار مي گيرد و مانند پياله يا کاسه و شبيه آنها است که به پالان ببندند که همواره در حال حرکت حيوان مخصوصا در موقع حرکت سريع مي جنبد و استقراري ندارد.