آگاه شدم که معاویه براى لغزاندن خردَت و سست کردن عزمت نامه اى برایت فرستاده، از او حذر کن، که بى تردید او شیطان است، که از مقابل و پشت سر و از راست و چپ به جانب انسان مى آید، تا به وقت غفلتش بر او هجوم آرد، و عقل ساده اش را بدزدد. (مؤلف: «واغِل» کسى است که به جمع شرابخواران درآید تا شراب بخورد ولى چون از آنان نیست پیوسته رانده شود و ممنوع گردد. و «نَوط مُذَبْذَب» ظرف و مانند آن است که دنبال پالان بیاویزند که وقتى راکب مرکب را حرکت مى دهد یا حرکتش را سریع مى نماید آن ظرف پیوسته مى جنبد.

از ابوسفیان در روزگار عمر بن خطّاب سخنى بدون اندیشه از روى وسوسه نفس، و تحریکى از تحریکات و فسادکاریهاى شیطان سر زد، که نه نسبى به آن ثابت مى شود و نه کسى به آن مستحق میراث مى گردد (ابوسفیان به عمروعاص گفت: این محصول زناى من با مادر اوست) و آویخته به این سخنان همانند کسى است که خود را در میان باده گساران اندازد ولى پیوسته او را دور مى کنند، و به کاسه چوبینى شبیه است که به بار مرکبى آویخته و پیوسته مى جنبد.

زیاد چون نامه حضرت را خواند گفت: به خداى کعبه که بر این حیله گرى معاویه شهادت داد. این مسأله دائم در خاطر زیاد بود تا معاویه او را الحاق به نسب خود کرد.