اطّلاع یافتم که معاویه نامه اى براى تو نوشته تا عقلت را بفریبد (و گمراه سازد) و عزم و تصمیمت را (در استقامت بر وظیفه اى که بر عهده گرفته اى) سست کند و درهم بشکند. از او بر حذر باش که او به یقین شیطان است! او از پیش رو و پشت سر و از راست وچپ انسان مى آید تا او را در حال غفلت تسلیم خود سازد و درک و شعورش را غافلگیرانه بدزدد. (آرى) در زمان عمر بن خطاب، ابوسفیان سخنى بدون اندیشه از پیش خود و با تحریکى از تحریکات شیطان گفت (ولى این سخن کاملا بى پایه بود) که نه با آن، نسب ثابت مى شود و نه استحقاق میراث را همراه دارد و کسى که به چنین سخن واهى و بى اساس تمسک جوید همچون بیگانه اى است که در جمع مردم وارد شود و بخواهد از آبشخورگاه آن ها آب بنوشد که همه او را کنار مى زنند و همانند ظرفى است که در کنار مرکب مى آویزند، که به هنگام راه رفتن پیوسته تکان مى خورد و به این طرف و آن طرف مى رود. هنگامى که زیاد این نامه را مطالعه کرد گفت: به پروردگار کعبه سوگند! که امام (علیه السلام) با این نامه اش به آنچه من در دل داشتم (که از نطفه ابوسفیان نیستم) گواهى داد. واین مطلب همچنان در دل او بود تا زمانى که معاویه (بعد از شهادت امیرمؤمنان (علیه السلام) بى اندازه زیاد را وسوسه کرد تا سخن او در وى مؤثّر افتاد و) او را به خود ملحق ساخت.