صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و سی و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
العَدْلُ یَضَعُ الْاُمُورَ مَوَاضِعَهَا. وَالْجُودُ یُخْرِجُهَا مِنْ جِهَتِهَا. و الْعَدْلُ سَائِسٌ عَامٌّ. وَالْجُودُ عَارِضٌ خَاصٌّ. فَالْعَدْلُ أَشْرَفُهُمَا وَ أَفْضَلُهُمَا.
عدل و بخشش:
عدل، هر چیزى را در جاى خود قرار مى دهد ولى سخاوت و بخشش آن را از مسیرش فراتر مى برد. (اضافه بر این) عدالت، قانونى است همگانى ولى جود و بخشش جنبه خصوصى دارد بنابراین، عدل، شریف تر و برتر است.
