صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و سی و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الْعَدْلُ يَضَعُ الْأُمُورَ مَوَاضِعَهَا، وَ الْجُودُ يُخْرِجُهَا مِنْ جِهَتِهَا؛ وَ الْعَدْلُ سَائِسٌ عَامٌّ، وَ الْجُودُ عَارِضٌ خَاصٌّ؛ فَالْعَدْلُ أَشْرَفُهُمَا وَ أَفْضَلُهُمَا.
عدالت امور حيات را در جاهاي خود قرار مي دهد و جود و بخشش امور را از جهت خود خارج مي سازد (و ابعاد عاطفي مردم را اشباع مي كند.) عدالت مدير عام زندگي است. جود پديده عارضي مخصوصي است. پس در مقايسه اين دو با هم عدالت اشرف و برتر است .
