صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و سی و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الرِّزْقُ رِزْقانِ: طالِبٌ وَ مَطْلُوبٌ، فَمَنْ طَلَبَ الدُّنْيا طَلَبَهُ الْمَوْتُ حَتّى يُخْرِجَهُ عَنْها، وَ مَنْ طَلَبَ الاْخِرَةَ طَلَبَتْهُ الدُّنْيا حَتّى يَسْتَوْفِىَ رِزْقَهُ مِنْها.
رزقی که انسان را می طلبد و رزقی که انسان آن را می جوید، آن که دنیا را می طلبد مرگ دنبال اوست تا او را از دنیا بیرون ببرد، و آن که آخرت را می خواهد دنیا به دنبال اوست تا رزقش را به طور کامل از دنیا بستاند.