قطعي است كه اولياءالله (دوستان خداوندي) كساني هستند كه به باطن دنيا نگريستند در حالي كه مردم معمولي به ظاهر آن نگاه مي كنند. اولياءالله به آخر دنيا (پس از مرگ) مي نگرند در آن هنگام كه مردم به آنچه كه در دنيا به سرعت مي گذرد، مي نگرند. پس اولياءالله از اين دنيا مي راندند آنچه را كه ترسيدند آنان را بميراند و رها كردند از دنيا آنچه را كه مي دانستند كه به زودي آنان را رها خواهد كرد. و آنچه را كه ديگران افزون گرايي (تكاثر) مي ديدند اينان آن را تمايل به ناچيزگرايي تلقي نمودند و آنچه را كه ديگران دريافت گمان كردند، اولياءالله آن را از دست دادن تلقي كردند. و دشمن چيزي بودند كه مردم به آن سر آشتي داشتند و با چيزي آشتي بودند كه مردم آن را دشمن مي دانستند. به وسيله اولياءالله بود كه قرآن شناخته شد و با همين قرآن بود كه به علم دست يافتند و قرآن با آنان برپا شد و خود آنان با قرآن قيام كردند. آنان به فوق آنچه اميدوارند، اميدي ندارند و از فوق آنچه از آن مي ترسند، بيمي ندارند .