صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و سی و یکم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ شَكَا الْحاجَةَ اِلى مُؤْمِن فَكَاَنَّهُ شَكاها اِلَى اللّهِ، وَ مَنْ شَكاها اِلى كافِر فَكاَنَّما شَكَا اللّهَ.
کسی که شکوه از حاجت را نزد مؤمن برد انگار نزد خدا برده، و هرکه شکایت به کافر نماید چنان است که از خدا شکایت کرده.
