صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و سی ام
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لايَنْبَغى لِلْعَبْدِ اَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ: الْعافِيَةِ وَ الْغِنى، بَيْنا تَراهُ مُعافًى اِذْ سَقِمَ، وَ بَيْـنا تَراهُ غَنِيّاً اِذِ افْتَقَـرَ.
عبد را نسزد که به دو صفت اعتماد کند: تندرستی و توانگری، چه اینکه در همانوقت که او را تندرست بینی ناگهان بیمار می شود، و آن زمان که او را توانگر بینی به ناگاه تهیدست می گردد.